Turks.nl

Het tragikomische verhaal van de jongen die in z’n broek poepte naast zijn crush

Social media staat op z’n kop sinds het verhaal van Twitteraar Metin (@mtncnsnrr). 

Metin postte een verhaal van 42 tweets lang over de gebeurtenis die zijn leven deed veranderen. Het verhaal deed miljoenen Turken lachen als nooit tevoren.

Wij namen de moeite en vertaalden het verhaal voor onze lezers.

Nu ga ik jullie vertellen hoe ik in m’n broek poepte naast mijn crush.

Mijn vrienden weten het wel. Ik ben geboren in Başlıkuyu. Daar, beneden Kadifekale, tegenover Tepecik.

De bovenburen verkopen coco (cocaïne), de overburen verkopen sigaretten. Bedenk wat voor moois er in zo’n buurt allemaal gebeurt.

In de buurt ben ik het enige kind met kuiltjes, een witte huid en golvend haar. Ik lijk net op de blanke jongens, die in een drugsbuurt zijn geplaatst in die Amerikaanse films.

Ik ben pas 12, 13 jaar. Ik begin er nieuw achter te komen dat mijn pipi meer kan doen naast het plassen.

En de meisjes in de buurt zijn óf familie, óf voetballen met ons mee en schelden als jongens.

Ik vergeet het nooit. School was gesloten. Midden juli kwam Yelda een buurt verderop wonen. Blonde haren, groene ogen.

Alle jongens van de buurt verzamelden zich, we waren dol van blijdschap. Sommigen tekenden een ring met krijt en vochten met elkaar.

Bij een potje straatvoetbal ging Ibo keepen met zijn mooiste kleren, omdat Yelda meekeek. Zijn vader, die dat zag, sloeg hem met een stok.

We spelen verstoppertje. Wie Yelda vind, vindt iedereen. Iedereen volgde Yelda. Eentje sloeg zelfs zijn beste vriend, omdat ie Yelda had gevonden bij verstoppertje.

De mannen van de buurt zijn helemaal van de kaart.

Ik droomde alleen maar over Yelda. Alsof Yelda de ster was van alle erotische films op Cine 5. Zo verliefd was ik.

Maar goed. Jullie begrijpen nu wel wat voor effect Yelda op de buurt had.

Op naar mijn situatie. Ik ben thuis, ziek. Maar niet zomaar ziek, ik lig niet in bed. Mijn maag ligt niet zo lekker.

Ik heb een kamp opgeslagen in het toilet. De seconde dat ik adem haal, moet ik poepen. Moge God geen enkele jongeman zo beperken.

Mijn moeder maakt eten. De bel gaat. Ik trek mijn onderbroek omhoog en ren naar de deur. Raad wie ik zie? Yelda!

Ik fantaseer direct over de films op Cine 5, waar gespierde mannen de liefde bedrijven met het buurmeisje. Maar eigenlijk ging het hierom:

Yelda had al haar flippo’s verloren aan Zigeuner Aykut. Ze kwam me vragen of ik haar flippo’s terug wilde winnen.

Ik zei, Yelda, neem je me nou in de maling? Ik doe alles voor je! Maar ik moet eerst binnen iets doen voor geluk.

“Aawh, wat lief”, zei ze. Ze dacht zeker dat ik een ketting van mijn opa zou pakken ofzo.

Ik ging natuurlijk even schijt dumpen. Tijdens het poepen ben ik nog wel in tweestrijd: “fucking idioot, je kontgat valt niet meer te sluiten, en dan loop je zo stoer te doen voor de deur.”

Maar goed. Ik waste mijn handen en gezicht, deed m’n kleren aan en zei tegen mijn moeder dat ik naar buiten ging.

“Naar buiten?! Ik sluit je op in de douche, zodat je niet schijt op het bankstel, en dan kom jij me zeggen dat je naar buiten gaat”, zegt ze. Stil mam, zei ik. Yelda is aan de deur.

En als m’n moeder boos is, is ze niet meer te stoppen. “Ga maar poepen, dan zie je wel wat ik met je ga doen.”

Als je nu niet stil bent, snijd ik eerst m’n kont eraf, en daarna jou. Yelda is gekomen. Desnoods schijt ik, maar weiger mijn geliefde niet.

We vertrokken naar Aykut. Hij had stapels aan flippo’s. Ik speelde tegen hem. “Kom op man, regel dit”, zei ik.

Yelda boog voorover en gaf me een kus op m’n wang. Terwijl ik tot dat moment alles deed om mijn kont dicht te houden, vergat ik mijn diarree en leunde op de flippo’s.

Met de tegenkracht van het leunen, poepte ik aldaar in mijn broek.

Ik kan dit jullie niet vertellen. Alsof het geen poep was, maar alsof een gevangene schreeuwde van blijdschap na het winnen van zijn vrijheid.

Mijn kont ging de ene, de menigte de andere, Yelda de andere, de flippo’s de andere en ik de andere kant op. De buurt is in de ban van de chaos, veroorzaakt door een poepend jongetje.

Moge God niemand de pijn laten voelen van het in je broek poepen naast je crush. De rest is overkombaar. Denk aan mijn pijn. De buren kijken vanuit de ramen…

Na de schreeuw van mijn schoonzus vanuit het raam: “oh oh, de poep druipt van zijn broekpijpen af. Laat het niet op je komen”, kwam ik weer tot mezelf.

Yelda aan de ene arm, Aykut aan de andere. Ik huil. Poep aan m’n kont. Ze hebben me thuis gebracht, ze gaan drukken op de bel.

“Niet drukken op de bel, mijn moeder maakt me af”, zei ik. “Ach, wat maakt het uit als ze je afmaakt, jij hebt de hele buurt afgemaakt”, zei Yelda.

Mijn moeder zag mij. De vrouw kreeg een woedeaanval. Ze kan maar niet beslissen waar ze me mee moet slaan. Het lijkt erop dat niets haar woede kan doen dalen.

Ik zei: “Oh, volgelingen van de profeet; vandaag is de dag des oordeels.” Én ik poep nog steeds in m’n broek, én ik huil. Ik kan het niet stoppen. Het glijden begon…

Ze ging naar binnen en kwam terug met een borstel en een slang. Ik zei: “ma, hoe kan een mens haar kind slaan met die dingen.”

Slaan? Ik ga je wassen. Je kan niet zo naar binnen.

Natuurlijk pakt Aykut zijn kans. “Als je je flippo’s terug wilde, moest je dat gewoon zeggen. Waarom roep je die sukkel nou.” Klootzak.

Ik ben het nog altijd niet vergeten: mijn moeder kleedde me uit, Yelda hield de slang vast en Aykut waste me.

De hele buurt kijkt naar mij. De dappere jongeman die zojuist op straat ging voor zijn liefde, staat nu voor paal.

Sinds die dag heb ik ruzie met de liefde. Ik heb ruzie met mezelf. Nooit heb ik weer vrouwen vertrouwd, noch mijn kont.

Okan Mankoç

Okan Mankoç

Okan Mankoç is student HBO-Rechten. Tevens is hij werkzaam bij Lyceo als hoofdtrainer Geschiedenis.

Volg Turks.nl